Georges Bataille “İÇ DENEY”

Çeviri: Mehmet Mukadder YAKUPOĞLU

Blanchot bana soruyordu: Neden sanki son insanmışım gibi iç(sel) deneyimi yürütüyorum? Bir anlamda… Kendimi yığınların bir yansıması ve korkularının bir toplamı olarak görüyorum. Diğer taraftan, eğer son insan olsaydım, korku hayal edilebilen en büyük deliliğe ulaşırdı! - hiçbir şekilde kaçamazdım, sonsuz yok ediş karşısında kendimin içine atılmış olarak varlığımı sürdürürdüm veya hala: boş, kayıtsız.  Ama iç(sel) deney bir fetihtir, başkası içinde bu böyledir! “Deneyin içinde özne yolunu şaşırır, nesnenin içinde kaybolur, nesne de erir. Eğer yapısı değişime izin vermiyorsa nesne bu noktada erimez: özne deneyde herseye rağmen varlığını sürdürür..

Syf:85

Yaşamın ilkesinin ve amacının kurtuluş yokluğunda ve her umudu reddedişte olması…

İçsel deneyimin otorite olduğunu olumlamak ( her otorite bedelini öder)

Yaşamın kendinin bilgisizlik ve anlaşmazlık olması..

Syf:130

Yeterliliği aramak, varlığı herhangi bir noktaya kapatmakla yapılan yanlışla, aynıdır: Hiçbir şeyi kapatamayız, Sadece yetersizliği buluruz.Kendimizi Tanrın’nın varoluşunun içine koymaya çalışıyoruz. Ama içimizde yaşayan Tanrı aynı zamanda ölmemizi gerektiriyor, onu ancak öldürerek kavrıyoruz. (Yaşamak için aralıksız gerekli olan  kurban etme, ilk ve son olarak çarmıha gerdik ve buna rağmen her gün, yeniden çarmıha geriliyoruz. Tanrı’nın kendisini de çarmıha geriyor.”Tanrı” diyor Angele de Foligno, sevdiği oğluna. “Hiçbir zaman ona eşdeğer bir yoksulluğun olmayacağı ve hiç bir zaman olmadığı kadar bir yoksulluk verdi.

Syf: 114.  YKY Yayınları.  10/9